Noktalı virgül ;

Bazı edebiyatçılar benim gibi noktalı virgül (;) aşığıdır... 

Sözleri hiç kesilmesin ister...

Çünkü bazı cümleler vardır; bitmek istemez.

Bir düşüncenin tam ortasında, nefes alır gibi durur ama susmaz. 

Ne bir son, ne bir başlangıçtır; bir ara duraktır, noktalı virgül. 

Belki sessiz bir isyandır noktaya karşı, sabırlı bir direniştir virgüle.

Ben de o edebiyatçılardanım.

Cümlelerim kesilmesin isterim. 

Düşüncelerim, bir kelimeden diğerine akarken, araya bir nokta girip de nefesimi kesmesin. 

Bunun için noktalı virgül, bana zaman tanır. 

Düşünmeme, hissetmeme, devam etmeme izin verir. 

Noktalı virgül, bir bakıma yazının vicdanıdır.

Bitirmeye kıyamadığın bir cümlede, bir dost gibi bekler.

Bir düşüncenin içinde, başka bir düşünceyi nazikçe taşır.

Bir suskunluk değil, bir içsel devamlılıktır.

Bir şairin mısra arasında bıraktığı boşluktur,

Bir romancının karakterine tanıdığı düşünme süresidir,

Bir denemecinin kendiyle konuştuğu anın işaretidir.

O, yazının nabzıdır; ne hızlı ne yavaş ama ritmik.

Noktalı virgül, bir cümlede ikinci bir nefes gibidir.

İlk cümleyle açılan kapıdan, ikinci cümleyle içeri girersin.

Ama o kapı kapanmaz; açık kalır, çünkü düşünce hâlâ sürmektedir.

Benim için noktalı virgül, kelimelerin arasındaki dua gibidir.

Bitirmeden önce bir iç geçirme, bir niyet, bir sabır.

Ve belki de en çok, bir edebiyatçının kalbine en yakın imladır...

Zehra Dalar Sevim